Sunday, May 6, 2007
Friday, April 20, 2007
Kunsthuis Syb
Hoofdstraat 70
9244 CP Beetsterzwaag
www.kunsthuissyb.nl
Dit project wordt mede gefinancierd door de
Mondriaan Stichting en de Provincie Fryslân.
Hoofdstraat 70
9244 CP Beetsterzwaag
www.kunsthuissyb.nl
Dit project wordt mede gefinancierd door de
Mondriaan Stichting en de Provincie Fryslân.
Thuis!
Free at last! Ik ben weg uit mijn opslag, daar waar het donker en stoffig is. Een groots object moet je niet opslaan. Dat moet je ook niet willen. Iets groots moet kunnen stralen, kunnen ademen, moet alles meepakken tussen de zonsop- en zonsondergang. Opgesloten zijn, is het laatste wat ik wil. Als ik al mijn gedachten loslaat, als mijn gedachten vrij zijn, zal mijn wereld bewegen. Het lijkt dat buiten mijn eigen inzet alles is veranderd. Het is onzichtbaar gerealiseerd. Iedereen zegt dat ik trots mag zijn en mag stralen. Ik ben opgehouden met twijfelen. De opslagplaats, mijn donkere woud, blijkt een schitterende open plek te zijn, overgoten door het meest heerlijke licht. De nevel trekt op en ik zie de weg. De weg die leidt naar Beetsterzwaag. In dat dorp ga ik staan. Ik heb mijn zwakheden geaccepteerd, ik heb ze omhelsd. Ik heb het geheim ontdekt. Ik kan zelf niet bewegen, ik laat mij door de wereld bewegen. Ik ben verworden tot een product van mijn fantasie, dat was ik altijd al, maar nu bewust, zoals ik het zelf nooit had durven geloven. Zoals ik het zelf niet had kunnen geloven, totdat ik de kaders van mijn concept van het Grootste Geluk verbrijzeld had. Nu heb ik mijn droom verwezenlijkt. Om te vereenzelvigen. Wat ik wil, omdat ik het wil, en dat wat ik wil is buitenspelen. Dit gevoel van euforie kan ik nooit vergeten, het is de essentie van mijn zijn. Het is niet makkelijk om neer te dalen. Je kent je essentie nog niet totdat je hem hebt ervaren. Mijn vorige pogingen werden afgemeten tegen mijn intenties, die ik toen nog in twijfel nam. Maar hoe weet je wat je essentie is als je het nog niet hebt ervaren. Je proeft het misschien op enkele momenten. Je wordt overmand, zodat je brein stokt. Ik heb de ervaringen nooit kunnen beschrijven. Maar die ervaringen hebben mij wel gedefinieerd, het gevoel gegeven dat ik een stap dichter ben gekomen bij waar ik me thuis voel. Hier sta ik dan. In de zon. Ik beweeg, ik wordt bewogen. Naar waar ik wil, terwijl ik de fysieke capaciteiten mis om erop uit te gaan. Waar gedroomd wordt, bestaan geen wetten. Hier is ze, mijn muze. Hier is het aanwezig. Ik, de molenwiek.
Free at last! Ik ben weg uit mijn opslag, daar waar het donker en stoffig is. Een groots object moet je niet opslaan. Dat moet je ook niet willen. Iets groots moet kunnen stralen, kunnen ademen, moet alles meepakken tussen de zonsop- en zonsondergang. Opgesloten zijn, is het laatste wat ik wil. Als ik al mijn gedachten loslaat, als mijn gedachten vrij zijn, zal mijn wereld bewegen. Het lijkt dat buiten mijn eigen inzet alles is veranderd. Het is onzichtbaar gerealiseerd. Iedereen zegt dat ik trots mag zijn en mag stralen. Ik ben opgehouden met twijfelen. De opslagplaats, mijn donkere woud, blijkt een schitterende open plek te zijn, overgoten door het meest heerlijke licht. De nevel trekt op en ik zie de weg. De weg die leidt naar Beetsterzwaag. In dat dorp ga ik staan. Ik heb mijn zwakheden geaccepteerd, ik heb ze omhelsd. Ik heb het geheim ontdekt. Ik kan zelf niet bewegen, ik laat mij door de wereld bewegen. Ik ben verworden tot een product van mijn fantasie, dat was ik altijd al, maar nu bewust, zoals ik het zelf nooit had durven geloven. Zoals ik het zelf niet had kunnen geloven, totdat ik de kaders van mijn concept van het Grootste Geluk verbrijzeld had. Nu heb ik mijn droom verwezenlijkt. Om te vereenzelvigen. Wat ik wil, omdat ik het wil, en dat wat ik wil is buitenspelen. Dit gevoel van euforie kan ik nooit vergeten, het is de essentie van mijn zijn. Het is niet makkelijk om neer te dalen. Je kent je essentie nog niet totdat je hem hebt ervaren. Mijn vorige pogingen werden afgemeten tegen mijn intenties, die ik toen nog in twijfel nam. Maar hoe weet je wat je essentie is als je het nog niet hebt ervaren. Je proeft het misschien op enkele momenten. Je wordt overmand, zodat je brein stokt. Ik heb de ervaringen nooit kunnen beschrijven. Maar die ervaringen hebben mij wel gedefinieerd, het gevoel gegeven dat ik een stap dichter ben gekomen bij waar ik me thuis voel. Hier sta ik dan. In de zon. Ik beweeg, ik wordt bewogen. Naar waar ik wil, terwijl ik de fysieke capaciteiten mis om erop uit te gaan. Waar gedroomd wordt, bestaan geen wetten. Hier is ze, mijn muze. Hier is het aanwezig. Ik, de molenwiek.
Saturday, April 14, 2007
PERSBERICHT 002
Kunstenaarscollectief 7 TON gaat een windmolenwiek plaatsen in de openbare ruimte van Beetsterzwaag.
Vanuit Kunsthuis SYB te Beetsterzwaag streeft het kunstenaarscollectief 7 TON naar de realisatie van een sculptuur van buitenproportionele afmetingen die een brug zal slaan tussen de kunst en het bedrijfsleven. 7 TON bestaat uit specialisten van verschillende disciplines verzameld om dit ambitieuze plan te realiseren. Binnen het team van 7 TON wordt er al een brug geslagen tussen kunstenaars en marketeers. Het resultaat dat naar buiten wordt gebracht is dus al gebaseerd op een experiment tussen kunst en het bedrijfsleven.
7 TON gaat een windmolenwiek in de publieke ruimte van Beetsterzwaag plaatsen. Wij zijn ons ervan bewust dat de plaatsing van een windmolenwiek (25 – 35 meter) aansluit bij een al lopende discussie ten aanzien van windenergie. Wij maken op deze manier gebruik van de actualiteit rondom dit onderwerp. 7 TON doet echter zelf geen uitspraak, maar biedt een platform voor discussie tussen voor- en tegenstanders. Deze aanpak past binnen de doelstellingen van het 7 TON kunstenaarscollectief. Ons doel is een sculptuur, maar het proces om tot deze sculptuur te komen is naar onze mening tevens een interessant onderdeel van het 7 TON project.
Het sculptuur zal op een centrale plek aan de Hoofdstraat van Beetsterzwaag worden geplaatst. De kleinschaligheid van de bebouwing in het dorp zorgt voor een opvallend contrast met de buitenproportionele afmetingen van de windmolenwiek. Tevens onstaat er een spanningsveld tussen historische en culturele waarden aan de ene kant en moderne technologie aan de andere kant. De wiek uit zijn context zorgt op deze drukke plek voor een moment van beroering. Door het publiek in zijn alledaagse activiteiten te verstoren wordt er een reactie uitgelokt.
Keymoment van het 7 TON project is het uiteindelijke transport en de daadwerkelijke plaatsing van de windmolenwiek. Het transport zal worden begeleid door een ‘convoi exceptionel’. Voor de plaatsing van de windmolenwiek is groot materieel nodig.
Binnen het heersende paradigma in de kunstwereld wordt steeds meer geëxperimenteerd met het opzoeken van de grens tussen kunst en het bedrijfsleven. Wij zijn er van overtuigd dat het combineren van de belangen van de verschillende organisaties (kunst, het bedrijfsleven, de gemeente en de media) zal leiden tot een verrassend en origineel eindresultaat.
De feestelijke plaatsing van het sculptuur is voorlopig gepland op vrijdag 20 april om 16:00 (aanvang 15:30). De locatie die in aanmerking komt is de stoep voor het kantongerecht op de kruising van de Hoofdstraat, de Vlaslaan en de Skoaleanne.
Kunstenaarscollectief 7 TON gaat een windmolenwiek plaatsen in de openbare ruimte van Beetsterzwaag.
Vanuit Kunsthuis SYB te Beetsterzwaag streeft het kunstenaarscollectief 7 TON naar de realisatie van een sculptuur van buitenproportionele afmetingen die een brug zal slaan tussen de kunst en het bedrijfsleven. 7 TON bestaat uit specialisten van verschillende disciplines verzameld om dit ambitieuze plan te realiseren. Binnen het team van 7 TON wordt er al een brug geslagen tussen kunstenaars en marketeers. Het resultaat dat naar buiten wordt gebracht is dus al gebaseerd op een experiment tussen kunst en het bedrijfsleven.
7 TON gaat een windmolenwiek in de publieke ruimte van Beetsterzwaag plaatsen. Wij zijn ons ervan bewust dat de plaatsing van een windmolenwiek (25 – 35 meter) aansluit bij een al lopende discussie ten aanzien van windenergie. Wij maken op deze manier gebruik van de actualiteit rondom dit onderwerp. 7 TON doet echter zelf geen uitspraak, maar biedt een platform voor discussie tussen voor- en tegenstanders. Deze aanpak past binnen de doelstellingen van het 7 TON kunstenaarscollectief. Ons doel is een sculptuur, maar het proces om tot deze sculptuur te komen is naar onze mening tevens een interessant onderdeel van het 7 TON project.
Het sculptuur zal op een centrale plek aan de Hoofdstraat van Beetsterzwaag worden geplaatst. De kleinschaligheid van de bebouwing in het dorp zorgt voor een opvallend contrast met de buitenproportionele afmetingen van de windmolenwiek. Tevens onstaat er een spanningsveld tussen historische en culturele waarden aan de ene kant en moderne technologie aan de andere kant. De wiek uit zijn context zorgt op deze drukke plek voor een moment van beroering. Door het publiek in zijn alledaagse activiteiten te verstoren wordt er een reactie uitgelokt.
Keymoment van het 7 TON project is het uiteindelijke transport en de daadwerkelijke plaatsing van de windmolenwiek. Het transport zal worden begeleid door een ‘convoi exceptionel’. Voor de plaatsing van de windmolenwiek is groot materieel nodig.
Binnen het heersende paradigma in de kunstwereld wordt steeds meer geëxperimenteerd met het opzoeken van de grens tussen kunst en het bedrijfsleven. Wij zijn er van overtuigd dat het combineren van de belangen van de verschillende organisaties (kunst, het bedrijfsleven, de gemeente en de media) zal leiden tot een verrassend en origineel eindresultaat.
De feestelijke plaatsing van het sculptuur is voorlopig gepland op vrijdag 20 april om 16:00 (aanvang 15:30). De locatie die in aanmerking komt is de stoep voor het kantongerecht op de kruising van de Hoofdstraat, de Vlaslaan en de Skoaleanne.
Cafetaria De Jong
Anneke en sjoerd runnen een cafetaria schuin tegenover kunsthuis SYB. Elke maand zien zij nieuwe groepen kunstenaars die intrekken in het pand aan de overkant. Ze ontmoeten al jarenlang kunstenaars van diverse pluimage met uiteenlopende projecten. Ook hebben zij Syb nog gekend. Syb is de founding father van het kunsthuis waar het collectief 7TON verblijft. Een lieve en vrije geest die zijn nalatenschap toegeschreven heeft aan de kunst. Anneke heeft een uitgesproken mening en die steekt ze niet onder stoelen of banken. Kunst is voor haar durf. In een werk moet een uitdaging zitten. Een tatoeage heeft iets definitiefs, dat haal je niet zo maar weg. Daar zit een risico in, het moet in eenmaal goed worden gezet en blijft altijd zitten. Er wordt iets op het spel gezet. Een doek dat mislukt, kieper je zo weg. No risks, niet interessant. Het mist dan de spanning die in haar ogen essentieel is voor het creëren van een kunstwerk. Ze vindt over het algemeen een werk overtuigen als het in staat is om te verrassen. De factor die voor de verrassing zorgt, valt moeilijk te definiëren. ‘Dat is juist wat kunst onbeschrijfbaar maakt en wat discussies opwerpt.’ Want iets dient toch wel tot een discussie aan te zetten. Sjoerd loopt weg en komt enkele minuten later terug met een printje van het Van Dale onlinewoordenboek. Als je het over kunst hebt, moet je volgens hem eerst kunst definieren: Kunst (de~(v.)) het creatief en origineel tot uiting of voorstelling brengen van gedachten of gevoelens op vaak ontroerende of schokkende wijze. Anneke zegt dat juist de definitie van kunst bij ieder werk in discussie dient te staan. Als je voor iets staat, moet er iets gebeuren. Als dat het geval is, dan is in haar ogen een werk geslaagd.’Het dient eigenlijk niet eens persé mooi te zijn.’ Een ecoloog die zijn broodje hamburger nuttigt, mengt zich in de discussie en zegt dat kunst hetgeen is wat mensen scheidt van andere zoogdieren. Ons leven heeft een culturele dimensie die reflectief is en ons leven en dus ons bestaan richting kan geven. Anneke gaat daar meteen op in. In haar ogen zou het goed zijn als kunst meer gericht zou zijn op de jeugd. De jeugd van Beetsterzwaag mag niets meer. Als ze ‘s nachts in een groepje staan, worden ze door de politie opgepakt. Kunst zou de jeugd kunnen vermaken en een uitlaatklep kunnen bieden.
Volgens Anneke moet kunst dus lef hebben, het moet een discussie te weeg brengen, het moet verrassend zijn en waar mogelijk als een uitlaatklep fungeren, waar andere uitingen van levenslust onmogelijk worden gemaakt. Of het sculptuur van 7TON volgens Anneke van de Jong’s Cafetaria een geslaagd kunstproject is? Verras haar maar...
www.dejongscafetaria.nl
Anneke en sjoerd runnen een cafetaria schuin tegenover kunsthuis SYB. Elke maand zien zij nieuwe groepen kunstenaars die intrekken in het pand aan de overkant. Ze ontmoeten al jarenlang kunstenaars van diverse pluimage met uiteenlopende projecten. Ook hebben zij Syb nog gekend. Syb is de founding father van het kunsthuis waar het collectief 7TON verblijft. Een lieve en vrije geest die zijn nalatenschap toegeschreven heeft aan de kunst. Anneke heeft een uitgesproken mening en die steekt ze niet onder stoelen of banken. Kunst is voor haar durf. In een werk moet een uitdaging zitten. Een tatoeage heeft iets definitiefs, dat haal je niet zo maar weg. Daar zit een risico in, het moet in eenmaal goed worden gezet en blijft altijd zitten. Er wordt iets op het spel gezet. Een doek dat mislukt, kieper je zo weg. No risks, niet interessant. Het mist dan de spanning die in haar ogen essentieel is voor het creëren van een kunstwerk. Ze vindt over het algemeen een werk overtuigen als het in staat is om te verrassen. De factor die voor de verrassing zorgt, valt moeilijk te definiëren. ‘Dat is juist wat kunst onbeschrijfbaar maakt en wat discussies opwerpt.’ Want iets dient toch wel tot een discussie aan te zetten. Sjoerd loopt weg en komt enkele minuten later terug met een printje van het Van Dale onlinewoordenboek. Als je het over kunst hebt, moet je volgens hem eerst kunst definieren: Kunst (de~(v.)) het creatief en origineel tot uiting of voorstelling brengen van gedachten of gevoelens op vaak ontroerende of schokkende wijze. Anneke zegt dat juist de definitie van kunst bij ieder werk in discussie dient te staan. Als je voor iets staat, moet er iets gebeuren. Als dat het geval is, dan is in haar ogen een werk geslaagd.’Het dient eigenlijk niet eens persé mooi te zijn.’ Een ecoloog die zijn broodje hamburger nuttigt, mengt zich in de discussie en zegt dat kunst hetgeen is wat mensen scheidt van andere zoogdieren. Ons leven heeft een culturele dimensie die reflectief is en ons leven en dus ons bestaan richting kan geven. Anneke gaat daar meteen op in. In haar ogen zou het goed zijn als kunst meer gericht zou zijn op de jeugd. De jeugd van Beetsterzwaag mag niets meer. Als ze ‘s nachts in een groepje staan, worden ze door de politie opgepakt. Kunst zou de jeugd kunnen vermaken en een uitlaatklep kunnen bieden.
Volgens Anneke moet kunst dus lef hebben, het moet een discussie te weeg brengen, het moet verrassend zijn en waar mogelijk als een uitlaatklep fungeren, waar andere uitingen van levenslust onmogelijk worden gemaakt. Of het sculptuur van 7TON volgens Anneke van de Jong’s Cafetaria een geslaagd kunstproject is? Verras haar maar...
www.dejongscafetaria.nl
De kunsthater
Als het geweten van kunstenaarscollectief 7ton verzorg ik de twijfel. Ik bedoel het allemaal niet zo kwaad. En ondanks dat ik de schijn tegen heb, ben ik alleen maar bezig met het eindproduct. Mijn doel is het bevorderen van het proces. Als geweten ben ik op zoek naar de knop van jullie binnenverlichting. Hebben jullie je nooit afgevraagd wat een mens productief maakt? Wat maakt dat er iets wordt gemaakt dat mensen raakt? Is het de som der delen die het geheel naar een hoger plan tilt? Of is het iets anders? Mijn werkmethodiek lijkt omstreden. Het diner dat ik uitserveer bestaat uit verschillende gangen van onzekerheid. Ik word door iedereen verschillend verteerd. Ik roep de vragen op en doe me voor als een twijfelende kunsthater. Sommigen laten zich sneller raken door mij, anderen staan iets sterker in hun schoenen. Eigenlijk ben ik niets meer dan een instrument dat interne verdeeldheid zaait. De twijfel die ik veroorzaak is onontbeerlijk. Het is de benzine die de motor aandrijft. Om te presteren is er druk nodig. Anders vervalt het project in een geheel van indolentie en worden er geen knopen doorgehakt. Op het moment dat er iets moet gebeuren plant ik zaadjes in het brein. Ik maak bijvoorbeeld gebruik van faalangst en schuldgevoel. Het plaatsen van de kunstenaar in een negatief daglicht wordt soms door buitenstaanders gevoed. De burger wil niet dat zijn belastingcenten eindigen bij nietsnutten, terwijl hijzelf met tegenzin het negen tot vijf bestaan probeert te overleven. Als ik tussen de gangen door met een pook van besluiteloosheid de boel opstook, treedt er een diffusie van verantwoordelijkheid op. Opeens lijkt de discrepantie tussen waar de kunstenaars staan en willen komen groot. ‘Er zit maar één ding op, iedereen moet zweten, want waar gezweet wordt, worden bergen verzet, roept iemand.’ Ik heb er een hekel aan als ik verkeerd geinterpreteerd wordt. Ik wil niet dat de kunstenaar met een gehaast gevoel creërt. Ik ben een voorstander van een briljant moment van beroering. Het moment dat je jezelf verrast. Maar het is niet mijn taak om met oplossingen te komen. Dat is de functie van de euforie, die indien aangeboord tot een stroom van nieuwe ideeën en energie leidt. De apetizer die ik opdien bestaat uit het uitdagen van het idee an sich. ‘Je wil een groot object buiten zijn context plaatsen, het liefste in het publieke domein? Waarom? De gedachtengangen die schuilen achter een kunstwerk probeer ik daarna onderuit te halen. Als soep dien ik de zelftwijfel op. De kunstenaar benoem ik dan als sociale deviant die toch een plaats zoekt in de maatschappij. Te gevoelig om normaal mee te draaien, te gevoelig om anti-sociaal gedrag te vertonen. De kunstenaar weet dat hij koste wat het kost zijn ruimte moet krijgen. ‘Wie probeer je te overtuigen van je bestaansrecht?’ Voor het hoofdgerecht ga ik nog een stap verder. Ik laat gevoelens van verloren zijn bij het membraan tussen het onbewuste en het bewuste doordruipen. ‘Waarom gebruik je een maatschappelijk thema om je werk aan de man te brengen, waarom trek je groene energie uit de kast? Loop je daar warm voor? De kunstenaars balanseren nu op het randje van de afgrond. Wordt dit project nog gerealiseerd of is het mijn doodvonnis? Het dessert is hard, ik trek de grond onder ieders voeten vandaan. De kunstenaars staan nu op een t-splitsing en dat is waar ik ze wil hebben. Alle twijfels naast je neerleggen en de sprong wagen, of nu stoppen. Meestal ga ik zover, dat mensen het niet meer zien zitten. Ik ben wel blij dat ik als geweten eindelijk mijn verhaal kan doen. Het geweten heeft bij menigeen een nare bijsmaak. Die geef ik er niet aan, maar de mensen die mij niet begrijpen. Het enige wat ik wil bereiken is een bepaalde mate van determinatie. Dat mensen mij als een ethisch instrument zien, doet mij walgen. Ik verdeel de wereld niet onder in goed en kwaad, dat zijn jullie eigen keuzes. Mijn enige doel is om daadkracht te bewerkstelligen. Jullie besluiteloosheid op de spits te drijven, teneinde de beslissingen kracht bij te zetten. Daarna pas draag ik het heilige vuur over aan de euforie, want de binnenverlichting staat aan. Zie je het sculptuur al staan...
Als het geweten van kunstenaarscollectief 7ton verzorg ik de twijfel. Ik bedoel het allemaal niet zo kwaad. En ondanks dat ik de schijn tegen heb, ben ik alleen maar bezig met het eindproduct. Mijn doel is het bevorderen van het proces. Als geweten ben ik op zoek naar de knop van jullie binnenverlichting. Hebben jullie je nooit afgevraagd wat een mens productief maakt? Wat maakt dat er iets wordt gemaakt dat mensen raakt? Is het de som der delen die het geheel naar een hoger plan tilt? Of is het iets anders? Mijn werkmethodiek lijkt omstreden. Het diner dat ik uitserveer bestaat uit verschillende gangen van onzekerheid. Ik word door iedereen verschillend verteerd. Ik roep de vragen op en doe me voor als een twijfelende kunsthater. Sommigen laten zich sneller raken door mij, anderen staan iets sterker in hun schoenen. Eigenlijk ben ik niets meer dan een instrument dat interne verdeeldheid zaait. De twijfel die ik veroorzaak is onontbeerlijk. Het is de benzine die de motor aandrijft. Om te presteren is er druk nodig. Anders vervalt het project in een geheel van indolentie en worden er geen knopen doorgehakt. Op het moment dat er iets moet gebeuren plant ik zaadjes in het brein. Ik maak bijvoorbeeld gebruik van faalangst en schuldgevoel. Het plaatsen van de kunstenaar in een negatief daglicht wordt soms door buitenstaanders gevoed. De burger wil niet dat zijn belastingcenten eindigen bij nietsnutten, terwijl hijzelf met tegenzin het negen tot vijf bestaan probeert te overleven. Als ik tussen de gangen door met een pook van besluiteloosheid de boel opstook, treedt er een diffusie van verantwoordelijkheid op. Opeens lijkt de discrepantie tussen waar de kunstenaars staan en willen komen groot. ‘Er zit maar één ding op, iedereen moet zweten, want waar gezweet wordt, worden bergen verzet, roept iemand.’ Ik heb er een hekel aan als ik verkeerd geinterpreteerd wordt. Ik wil niet dat de kunstenaar met een gehaast gevoel creërt. Ik ben een voorstander van een briljant moment van beroering. Het moment dat je jezelf verrast. Maar het is niet mijn taak om met oplossingen te komen. Dat is de functie van de euforie, die indien aangeboord tot een stroom van nieuwe ideeën en energie leidt. De apetizer die ik opdien bestaat uit het uitdagen van het idee an sich. ‘Je wil een groot object buiten zijn context plaatsen, het liefste in het publieke domein? Waarom? De gedachtengangen die schuilen achter een kunstwerk probeer ik daarna onderuit te halen. Als soep dien ik de zelftwijfel op. De kunstenaar benoem ik dan als sociale deviant die toch een plaats zoekt in de maatschappij. Te gevoelig om normaal mee te draaien, te gevoelig om anti-sociaal gedrag te vertonen. De kunstenaar weet dat hij koste wat het kost zijn ruimte moet krijgen. ‘Wie probeer je te overtuigen van je bestaansrecht?’ Voor het hoofdgerecht ga ik nog een stap verder. Ik laat gevoelens van verloren zijn bij het membraan tussen het onbewuste en het bewuste doordruipen. ‘Waarom gebruik je een maatschappelijk thema om je werk aan de man te brengen, waarom trek je groene energie uit de kast? Loop je daar warm voor? De kunstenaars balanseren nu op het randje van de afgrond. Wordt dit project nog gerealiseerd of is het mijn doodvonnis? Het dessert is hard, ik trek de grond onder ieders voeten vandaan. De kunstenaars staan nu op een t-splitsing en dat is waar ik ze wil hebben. Alle twijfels naast je neerleggen en de sprong wagen, of nu stoppen. Meestal ga ik zover, dat mensen het niet meer zien zitten. Ik ben wel blij dat ik als geweten eindelijk mijn verhaal kan doen. Het geweten heeft bij menigeen een nare bijsmaak. Die geef ik er niet aan, maar de mensen die mij niet begrijpen. Het enige wat ik wil bereiken is een bepaalde mate van determinatie. Dat mensen mij als een ethisch instrument zien, doet mij walgen. Ik verdeel de wereld niet onder in goed en kwaad, dat zijn jullie eigen keuzes. Mijn enige doel is om daadkracht te bewerkstelligen. Jullie besluiteloosheid op de spits te drijven, teneinde de beslissingen kracht bij te zetten. Daarna pas draag ik het heilige vuur over aan de euforie, want de binnenverlichting staat aan. Zie je het sculptuur al staan...
Wednesday, April 11, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)